تبلیغات
مدیریت ورزشی - عوامل موثر در انجام فعالیت بدنی اوقات فراغت در زنان روستایی در مقایسه با زنان شهری مسن از قومیتهای مختلف در ایالات متحده

مدیریت ورزشی
برنامه ریزی آوردن آینده به زمان حال است

دکتر رحیمی پروانه صغیری مهشید نعمت الهی




چکیده

هدف پژوهش: درک درستی از عوامل موثر در انجام فعالیت بدنی در اوقات فراغت در زنان میانسال و مسن از گروه های مختلف قومی و نژادی وجود ندارد.این پژوهش به بررسی این موارد می پردازد:               1- تاثیر تفاوتهای شهر و روستا در انجام فعالیت بدنی اوقات فراغت و نقش عوامل اجتماعی جمعیتی. 2- تفاوتهای شهر و روستا و تاثیر آن در عوامل موثردرانجام فعالیت بدنی اوقات فراغت                   3-الگوی روابط بین عوامل موثردر انجام فعالیت بدنی اوقات فراغت و فعالیت بدنی اوقات فراغت

طرح پژوهش- نسخه اصلاح شده ای از طرح نمونه گیری بررسی نظارتی عوامل ،خطر رفتاری در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت.کد پستی 20 درصد یا بیش از 20 درصد هریک از گروههای قومی-نژادی ذیل گزینش شد:امریکایی های افریقایی تبار، سرخپوستان امریکایی/بومیان آلاسکا و اسپانیایی تبارها.یک گروه سنجش از زنان سفیدپوست نیز با استفاده از روشهای بررسی نظارتی عوامل خطر رفتاری استاندارد  مورد بررسی قرار گرفتند.

شرکت کننده ها- زنان روستایی(1242نفر)و شهری(1096نفر) با چهل سال سن و مسن تر، آماری که از بخش بررسی آماری زنان امریکا بدست آمده است.

نتایج عمده                                                                 

 1- زنان روستایی بالاخص زنان کم سواد جنوبی نسبت به زنان شهری هم رده خود کم تحرکتر بودند.

2-زنان روستایی برای انجام فعالیتهای بدنی در اوقات فراغت با موانع شخصی بیشتری مواجه بودند که مهمترین این موانع را وظایف سرپرستی خود ذکر می کردند(در حالی که زنان شهری مهمترین مانع را کمبود وقت می دانستند)،

 3- زنان روستایی همچنین شاخص توده بدنی شان بالاتر بود.

4-زنان روستایی کمتر مواردی از قبیل پیاده رو،چراغ برق، میزان بالای جُرم، دسترسی به امکانات، و مشاهده مکرر ورزش کردن دیگران در منطقه شان را گزارش می دادند.

 همبستگی چندمتغیری الگوی عدم تحرک در زنان روستایی عبارت بود از:داشتن نژاد افریقایی و بومی آلاسکا یا سرخپوست، سن بالا، تحصیلات پایین، نبود مناظر چشم نواز، عدم مشاهده مکرر ورزش کردن دیگران، موانع زیاد و حمایت اجتماعی کمتر (p<0.05)؛ و در زنان شهری، سن بالا، موانع زیاد، حمایت اجتماعی کمتر (p<0.05)و تحصیلات پایین (p<0.09).

نتایج- زنان روستایی و شهری با موانع و عوامل تسهیل کننده مختلفی برای انجام فعالیتهای بدنی روبرو هستند و  عوامل موثری که باعث انجام فعالیتهای بدنی توسط آنها می شود، متفاوت است،از این طریق است که اطلاعات مفیدی برای انجام مداخله های هدفمندانه تر فراهم می شود.                                                                                         

عدم فعالیت بدنی یک مشکل بزرگ برای تمامی مردم در ایالات متحده و دیگر کشورهای صنعتی محسوب می شود و عامل اصلی بسیاری از بیماریهاست. فعالیتهای بدنی منظم اوقات فراغت امتیازات زیادی را برای سلامت فرد به همراه داشته است که از آن جمله می توان به کنترل دیابت و چاقی ،و کاهش فشارخون و وقوع بیماری یا مرگ در اثر بیماری های قلبی عروقی و انواع سرطان اشاره کرد.با این حال 60 درصد افراد بالغ امریکایی در چنین سطح توصیه شده ای از سلامت ،فعالیت بدنی منظم ندارند. حداقل بخشهایی از جمعیت امریکا که فعالیت بدنی این چنینی دارند زنان،افراد بالغ کهن سال،افراد با طبقه اقتصادی اجتماعی پایینتر و اقلیتهای قومی هستند.به علاوه یک گزارش جدید از مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری نشان داد عدم فعالیت بدنی در مناطق روستایی بالاترین حد را دارد(37درصد)و مناطق شهری با 27درصد دارای کمترین میزان از فعالیت بدنی است، این ارقام در مناطق مختلف متفاوت است.

حدود یک چهارم مردم امریکا در مناطق روستایی زندگی می کنند.با این که شرایط زندگی افراد بزرگسال در روستاها تنوع دارد،ساکنان روستا در قیاس با افراد ساکن در مناطق غیر روستایی با موانع جدی­­تری در ارتباط با بهبود وضع سلامت خود روبرویند عواملی چون سطح بالاترفقر، مسافت بیشتری که آنان برای مراقبتهای بهداشتی و دیگرخدمات-تاشهر- طی می کنند،سطح پایین تر تحصیلات و احتمالاً میزان بالایی از بیماری های مزمن. این موانع ممکن است بیشتر درباره زنان،افراد بالغ کهنسال و اقلیتهای قومی بیان شود.

شواهدی وجود دارد که نشان می دهد افراد بزرگسال در روستاها میزان زیادی از عدم فعالیت را نشان می دهند-آنها نسبت به افراد شهرنشین کمتر فعالیت دارند و علاقه کمتری را نسبت به افزایش میزان فعالیت بدنی در خود نشان می دهند. با این حال، همه تحقیقات صورت گرفته تاییدکننده این یافته ها نیست و در یکی از تحقیقات مشخص شد سطح فعالیت بدنی در افراد بالغ روستایی نسبت به افراد ساکن در شهرها و حومه شهرها بیشتر است. فعالیت بدنی اقوام مختلف بویژه سرخپوستان امریکایی-بومیان آلاسکا،اسپانیایی تبارها و آسیایی ها در اوقات فراغتشان خیلی کم مورد بررسی قرار گرفته است.

 عوامل موثر در فعالیت بدنی روستاییان در اوقات فراغتشان چندان مورد تحقیق قرار نگرفته است و بیشتر مطالعات بر متغیرهای اجتماعی جمعیتی مانند سن و جنسیت متمرکز بوده اند. در مقابل ، گزارش هورن حاکی از این بود که قصد نرمش کردن،مراقبت از خود، موانع احتمالی و حمایت اجتماعی همگی عواملی هستند که با فعالیت بدنی  اوقات فراغت در افراد ساکن در روستا ارتباط دارند.

پژوهش ها درباره فعالیت بدنی اوقات فراغت روستاییان بالغ در برابر افراد بالغ ساکن در شهر بسیار کم بوده و نتایج متناقضی بهمراه داشته است.به علاوه، اکثر این تحقیقات عوامل موثر زیادی را بررسی نکرده اند و تنها به یک نقطه جغرافیایی محدود بوده اند. پژوهش حاضر بر گستره پیشینه یاد شده افزوده و عوامل موثر در فعالیت بدنی اوقات فراغت زنان میانسال شهرنشین(40-64 ساله)و مسن تر(بالاتر از 65 سال) در قومیتهای مختلف در ایالات متحده را با استفاده از نمونه گیری معرف بررسی می کند.

اهداف این مقاله عبارتند از:1- بررسی تاثیر تفاوتهای شهر و روستا درفعالیت بدنی اوقات فراغت و نقش عوامل اجتماعی جمعیتی ،2-بررسی تفاوتهای شهر و روستا و تاثیر آن در عوامل موثردر فعالیت بدنی اوقات فراغت ، متناسب با نظریه های بومی و شناختی اجتماعی-که در سایر مطالعات جمعیت بنیاد به عنوان عوامل موثر در فعالیت بدنی اوقات فراغت  دارای اهمیت دانسته شده اند و 3- بررسی الگوی روابط میان عوامل احتمالی موثر و فعالیت بدنی اوقات فرغت در میان زنان ساکن در مناطق روستایی در مقابل مناطق شهری ایالات متحده.

روشها:

نگاهی بر بررسی جمعیتی

داده های ما به عنوان بخشی از بررسی آماری زنان امریکا جمع آوری شده است.روشهای این بررسی در جای دیگری به تفصیل توضیح داده شده است و اینجا نیز به اختصار مورد بحث قرار می گیرد. این مطالعه 2912 زن 40 ساله به بالا را با استفاده از نسخه اصلاح شده طرح نمونه گیری بررسی نظارتی عوامل        خطر رفتاری مورد سنجش قرار داده است.برای بدست آوردن یک نمونه معرف از زنان اقلیت در کشور و برای صرفه جویی در هزینه ها، کد پستی 20 درصد یا بیش از20 درصد از هر یک از قومیتها و نژادهای زیر انتخاب شد: امریکایی های افریقایی تبار،سرخپوستان امریکایی-بومیان آلاسکا و اسپانیایی تبارها. تنها برای مقایسه، یک گروه از زنان سفیدپوست با سن 40 سال به بالا نیز مورد بررسی قرار گرفتند. کدهای پستی با پیش شماره تلفن افراد کنارهم گذاشته شد، و سپس یک روش خوشه ای چندمرحله ای برای شماره تلفنهای اتفاقی به مانند بررسی نظارتی عوامل خطر رفتاری بکاررفت. در ابتدای بررسی به منظور تایید، یک سوال امنیتی درباره کد پستی نیز قرار داده شد.

از آنجایی که این پژوهش بر تفاوتهای شهر و روستا در فعالیت بدنی اوقات فراغت متمرکز بود، نمونه ها منحصراً به دو دسته زنان شهری(1069 مورد)یا روستایی(1242مورد) تقسیم شدند که در هر یک از سطوح فعالیت بدنی اوقات فراغت قرار می گرفتند.زنان ساکن دیگر مناطق(487 مورد)و زنانی که فعالیت بدنی شان در اوقات فراغت به دلیل اطلاعات کم (87 مورد) دسته بندی نشد،از تمامی تحلیلها کنار گذاشته شدند.

این پژوهش براساس سوالاتی از بررسی نظارتی عوامل خطر رفتاری، بررسی مصاحبه ملی سلامت و دیگر بررسی ها صورت گرفت. معیارهای مطمئن و کاملاً معتبر در صورت موجود بودن مورد استفاده قرار گرفتند. پژوهش حاضر مشتمل بر بیش از92 سوال بود(گاهی بدلیل حذف، تعداد سوالات کمتر بود)و پاسخ به آنها بطور متوسط 29 دقیقه زمان می برد. داده ها از ژوییه 1996 تا ژوئن 1997 به مدت یکسال جمع آوری شدند. مصاحبه ها توسط افراد مجرب انجام می شد. میزان پاسخ به این بررسی87.3 درصد بود.

 

موارد مطالعاتی که در پژوهش حاضر وارد شده است:

فعالیت بدنی اوقات فراغت

فعالیت بدنی اوقات فراغت با مواردی از بررسی نظارتی عوامل خطر رفتاری، بررسی مصاحبه ملی سلامت مورد ارزیابی قرار گرفت.از شرکت کنندگان سوال شد که آیا در دو هفته گذشته فعالیت هوازی داشته اند و در صورت داشتن چنین فعالیتی تعداد جلسات آن به چه میزان بوده ،هر جلسه چند دقیقه طول کشیده و میزان افزایش ضربان قلب یا تنفس در نتیجه این فعالیت چگونه بوده است. براساس پاسخ شرکت کنندگان، فعالیت بدنی اوقات فراغت در یکی از سه سطح قرار گرفت.بی تحرکی عبارت از عدم گزارش هیچ گونه حرکت ورزشی یا نرمشی در دو هفته اخیر و عدم گزارش افزایش ضربان قلب از هیچ یک از فعالیتهای صورت گرفته بود. تعریف تحرک یکی از موارد ذیل می باشد: الف- سه یا چندجلسه حداقل 20 دقیقه ای ورزشهایی چون دویدن/دوی آهسته،پیاده روی،دوچرخه سواری،شنا یا رقص در هفته است که ضربان قلب را از متوسط به زیاد افزایش دهد. ب-پنج یا چندجلسه حداقل 30 دقیقه ای فعالیتهای بدنی در هفته(شامل راه رفتن،باغبانی یا کار در حیاط منزل،نرمش و نظایر آن است) که باعث افزایش ضربان قلب می گردد. بی رمقی عبارت از برآورده نشدن معیارهای بخش فعال یا معیارهای مربوط به  بخش بی تحرکی است.این طبقه بندی با توصیه های کنونی درباره فعالیت بدنی هماهنگی دارد.

  برای ادامه مطلب اینجا کلیک کنید.

ادامه مطلب

طبقه بندی: مقالات علمی، 
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 21 شهریور 1392 توسط دکترقاسم رحیمی
تبلیغات
درباره وبلاگ